Reviews + Partyreports
Whitest Boy Alive zet Paradiso op z'n kop

Whitest Boy Alive zet Paradiso op z'n kop

07 december 2009 Zondagavond was het eerste van twee optredens van The Whitest Boy Alive in de Paradiso. De funkband rondom zanger/gitarist Erlend Øye wist niet wat het meemaakte, de volledig uitverkochte poptempel sprong bijkans uit z'n voegen bij het feest dat de heren bouwden. Ondanks geluidsproblemen (het publiek maakte meer geluid dan de band) werd zo duidelijk dat The Whitest Boy Alive het afgelopen jaar een enorme fanschare heeft opgebouwd.

Dat heeft alles te maken met het eerder dit jaar verschenen tweede album Rules, plus een onvergetelijk optreden op Lowlands. Ook hier zorgden Øye en kompanen voor een uitzinnig feest, waar niet alleen de met funk en disco gevulde songs het goed deden, maar ook covers van bekende dansplaten (een vast onderdeel van Whitest Boy Alive) een volle Bravo-tent aan het springen kregen.
En zo ging het zondagavond ook in de Paradiso. Geposteerd voor een sober aangekleed podium speelde het viertal een heerlijk ongeorganiseerde set. Dat wil zeggen, onvoorspelbaar. Want spelen kunnen ze, de sympathieke leden van Whitest Boy Alive, het zijn vooral de live-improvisaties die de shows van de band spannend en onvoorspelbaar maken. Zo kunnen ze nummers uitrekken tot lange jamsessies, ineens overgaan in een ander nummer, of, zoals gisteravond, plots een cover inzetten van You Don't Know Me van Armand van Helden.
Hier ligt de charme van Whitest Boy Alive. Het zijn namelijk geen ingewikkelde nummers die ze spelen, eerder onschuldige, funky dansplaten. Naar rauwe randjes hoef je niet te zoeken; geen scheurende gitaren of onverwachte muzikale uitbarstingen. Nee, de groep van de Noor Erlend Øye (ook wel bekend als de stem op Royksopp's Poor Leno en Remind Me en helft van folkduo Kings of Convenience) is een feelgood band, eentje die je zo op je bruiloft kunt neerzetten. Waar het dan wel alle aandacht zal trekken, de heren presenteren zich namelijk op een uiterst ontwapenende manier.
Neem Øye zelf, die met zijn halflange haren, sullig brilletje en grijs overhemdje eerder lijkt op een gesjeesde wiskundestudent dan een muzikant die de meest funky riffjes uit zijn gitaar tovert. Of de verlegen ogende bassist Marcin Öz, die naarmate de show vorderde steeds meer transformeerde van 'stilste jongetje van de klas' naar brutale sfeermaker. Dit was een muzikale 'revenge of the nerds', verrassend en vakkundig uitgevoerd.

Met dank aan het publiek, dat de muziek van Whitest Boy Alive op waarde wist te schatten en het vanaf het begin op een dansen (en schreeuwen) zette. “You are the only ones who get it”, zei Øye vol respect. Om even later de vingers in de oren te moeten stoppen, zo veel herrie kwam er uit de zaal. Verbaasd zag je de bandleden elkaar aankijken, hadden ze ooit zoveel respons gehad? Bassist Öz wees nog maar eens op de volumemeter, achterin de zaal. “Als wij spelen staat die op 92, als jullie schreeuwen staat ie op 105! Jullie winnen!”
En zo werd het een dampend feest, culminerend in een toegift waar de onvermijdelijke afsluiter 1517 de gehele Paradiso aan het springen kreeg. Een climax, inderdaad, die meteen erna werd overtroffen toen de band ook nog een cover van Robin S' Show Me Love speelde -met Øye ondertussen crowdsurfend door de zaal. Wat een feest, wat een ongelofelijke sfeer.

Zoals gezegd, de band was overweldigd door de reacties uit de zaal. De muzikanten konden maar niet stoppen met bedanken, te vriendelijk om afscheid te nemen volgde zelfs een tweede toegift. Dat belooft wat voor dinsdag 8 december, wanneer de groep haar tweede show in Paradiso doet. Opgetogen vertelde Øye nog hoe ze aanstaande woensdag vertrekken naar Brazilië, voor 'ons eerste optreden in Zuid Amerika!'. Ze zullen dus goedgehumeurd zijn dinsdagavond, een nog groter feest ligt in het verschiet.

txt & imgs Nico van der Plas
Party Tips